Za chwilę 2 luty i koniec okresu świątecznego. Pozwolicie, że podaruję Wam jeszcze jedne Jasełka (z 2003 roku )
Osoby:
ANIOŁ, DIABEŁ DUŻY, DIABEŁ MAŁY, PASTERZ PIERWSZY, PASTERZ DRUGI,
AKT I
Scena 1
W piekle.
DIABEŁ DUŻY:
Słuchaj łebku czarny.
Łebku czarny i kudłaty,
łebku czarny i rogaty.
Cosik się tam w górze dzieje,
u aniołków, tych bielutkich,
którym wiatr w oczka nie wieje.
A nam – ciągle!
Tfu! Nie lubię tych słodziusich i milusich!Musisz więc mój złośliweczku,
o zbadanie całej sprawy się pokusić.
Informacje ważne dla nas, od aniołków w mig wymusić.
DIABEŁ MAŁY:
Wymusić? – ale po co, ale jak?
Czyżbym coś zrozumiał wspak?
DIABEŁ DUŻY:
Głupiś i mądrzejszym już nie będziesz.
Zrobisz, jak każę:
gęsich piór garstkę zdobędziesz
i przywdziejesz anielską szatę.
DIABEŁ MAŁY:
A dlaczego? Wszak tu mam swą chatę...
DIABEŁ DUŻY:
Milcz już, bo potraktuję batem!
Ruszaj. Jak się dowiesz- wróć.
Scena 2
Diabeł Mały, przebrany za anioła, z wystającym spod szaty ogonem i skrzydłami z gęsich
piór, puka do bram nieba. Otwiera mały aniołek i ze strachem patrzy na niego.
ANIOŁ:
Ktoś ty - anioł, czy też jakieś licho?
DIABEŁ MAŁY: (wskazując na swe skrzydła)
Anioł, czy nie widzisz białych piór?
ANIOŁ:
Dobrze, wejdź więc, ale cicho.
DIABEŁ MAŁY:
Cicho? Czemu?
ANIOŁ:
Anioł, a nie wie.
DIABEŁ MAŁY:
W podróż mnie wysłano lat 50 temu.
Zadanie trudne wypełnić kazano.
Rugają – a fanfarami mój powrót czcić miano.
ANIOŁ:
Wybacz, jam tu nowy, ale jedno wiem:
skromność, pokora, to największe cnoty
i choć dziś nasze ręce pełne są roboty,
ze szczerą radością każdy cię tu powita.
DIABEŁ MAŁY:
Dlaczego? Mów, bo ranek niedługo zaświta!
ANIOŁ:
Toć Pan zstępuje na ziemię – samotny.
I niechaj go powita jaki człowiek ochotny... .
(uderza się w czoło, bo sobie coś przypomniał)
Właśnie! – Pastuszkom mam oznajmić tę świętą wieść,
by dążyli, z modlitwami, Jezuskowi oddać cześć.
Pójdziesz ze mną?
DIABEŁ MAŁY: zakłopotany
Ale, bo... .
ANIOŁ:
Jam tak nieśmiały. Chodź, pomożesz, no... .
Diabeł Mały macha ręką – wyraźnie się zgadza. Wychodzą, Anioł trzyma Diabła pod rękę.
Scena 2
Na polanie, w pobliżu szałasu, śpi dwóch pasterzy. Chrapią. Wchodzi Anioł i Diabeł. Pochylają się nad pasterzami.
ANIOŁ:
Spójrz jak mocno posnęli.
Ręce ich zmęczone...
DIABEŁ MAŁY:
Taaaak, nieźle sobie chrapnęli.
Może im psikusa jakiegoś wywiniemy?
Słodkie owieczki ogolimy i bez dzwoneczków
w lesie ukryjemy?
ANIOŁ: oburzony
My aniołowie tak nie postępujemy!
Delikatnie ich zbudzimy
i o cudach tej nocy opowiemy.
DIABEŁ MAŁY:
Oj, oj – nie wiem co to delikatność.
do pasterzy Hej, hej, nuże! Wasza pasterska mość!
PASTERZ PIERWSZY: budząc się
Co to za hałasy? z przerażeniem Gwałtu, rety ! Złodzieje!
PASTERZ DRUGI: zaspany
Co się dzieje? Bartłomieju, co się dzieje?
ANIOŁ:
Dobrzy ludzie, my was krzywdzić
zamiaru nie mamy.
Przysłał nas Pan Ziemi i Nieba.
DIABEŁ MAŁY:
Słyszycie? Podnosić się chamy!
Anioł z oburzeniem patrzy na Diabła. Odsuwa go.
ANIOŁ:
Nowinę jak chleb niosę wam.
Oto z Panny Najświętszej – Chrystus narodzi się nam.
Dziś jest noc, ta jedyna – przebaczenia,
radujmy się, bo bliska już chwila zbawienia.
PASTERZ PIERWSZY:
Jak? Gdzie? Prowadź! My za tobą w ślad!
PASTERZ DRUGI:
Pokłonić się trzeba. (kłania się)
Lecz czy On, taki Król, będzie nam rad?
PASTERZ PIERWSZY:
My ubodzy – bez darów, bez przemowy... .
DIABEŁ MAŁY:
Nie gadać! Idziemy! Zaczyna się wiek nowy.
Diabeł z Aniołem ruszają pierwsi, Pasterze za nimi.
PASTERZ PIERWSZY:
Słuchaj, ten duży to widzi mi się osoba święta,
lecz ten mały – ogon mu się pod kiecką pęta.
PASTERZ DRUGI:
Zapytajmy.
Zatrzymuje Diabła, chwytając go za szatę i zwraca się do niego.
Hej, przewodniku miły! Skąd przybywasz?
DIABEŁ MAŁY: (odwracając się, ze złością)
Cóż takiś ciekawy?
Zaraz ja zapytam, jak ty się nazywasz?
PASTERZ DRUGI:
No, no, uważaj! My pasterze serca mamy gorące,
ale ręce...
Obaj pasterze podsuwają Diabłowi zaciśnięte pięści pod nos.
DIABEŁ MAŁY:
Przede wszystkim śmierdzące!
Pasterze już, już mają rzucić się na Diabła, ale Anioł, z oczami skierowanymi gdzieś daleko, odsuwa ich od siebie. Ręką wskazuje Gwiazdę Betlejemską. Wszyscy patrzą we wskazanym przez Anioła kierunku.
ANIOŁ:
Spójrzcie na tę jasność, noc w jej blasku tonie.
DIABEŁ MAŁY:
Oj, oj ! Moja głowa, mój ogonek- wszystko płonie! (płacze)
ANIOŁ:
Cóż ci?
DIABEŁ MAŁY: (pochlipując)
Już wam powiem, już wyznam wszystko.
Czarny jestem, bom diablisko.
Skłamałem.
O zamysłach nieba dowiedzieć się chciałem.
Bijcie, besztajcie – zasłużyłem
Pasterze, wyraźnie zadowoleni, rzucają się na Diabła. Zaczyna się pościg – za uciekającym Diabłem biegną Pasterze, a za nimi Anioł. Anioł krzyczy, chcąc ich powstrzymać.
ANIOŁ:
Nie! Stójcie!
W końcu wszyscy przystają. Anioł stoi między Diabłem a Pasterzami, którzy ze złością spoglądają na Diabła. Diabeł drży ze strachu. Anioł mówi bardzo spokojnym głosem.
Ta noc taka dobra, pełna przebaczenia.(do Diabła)
Chodź z nami pokłonić się sprawcy zbawienia
PASTERZ PIERWSZY: (do Diabła)
Daj łapę, a niech tam. Zgoda?
DIABEŁ MAŁY:
Już na wieki zgoda!
Wszyscy podają sobie ręce
2003 rok
środa, 26 stycznia 2011
wtorek, 11 stycznia 2011
JASEŁKOWE wspominanki - "Teatralne dole i niedole"
Wprawdzie Nowy Rok już nam się rozgościł, ale dekoracje świąteczne wciąż oczy cieszą, u mnie w salonie pachnie choinka, w innych też. Dlatego ja tu do Was jeszcze z Jasełkami - nazbierało się ich pod moim piórem przez te lat 14-ście... :-)
Postacie: Pietrek, Jasiek, Adela, Ziuta, Aktor - anioł
Adela: Drodzy Państwo, mam zaszczyt przedstawić...
Nie, nie – tak
Szanowni Państwo – aby Was zabawić...
Też źle.
Może tak: Panie i Panowie, chłopcy, dziewczynki i bobasy,
Właściciele kotów, psów i aut każdej klasy.
Atrakcja nie lada czeka Was,
I najprzyjemniej spędzony czas.
Oto przed Wami zespół aktorów.Aaa - Witam naszych byłych i przyszłych sponsorów!
To, co tu na scenie zobaczycie, majstersztykiem jest i kropka.
Pietrek: Hej, hej Adelajdo Stopka!,
Ogłuchłaś, czy raczej zwariowałaś?
Wołam, wołam – a ty jak kamień stoisz i stałaś!
Adela: Przygotowuję wstęp, expose znaczy,
A co z tego wyniknie... .
Pietrek: To się nie zobaczy.
Nikt nie przyjdzie, bo naszego teatru nie będzie już
Wyrzucają nas, na bruk, choć Święta tuż tuż
za lokal od dawna nie płacimy... .
Adela: Ba! Ale tym razem- zobaczysz, zarobimy!
I wszystkie długi znikną i sława...
Pietrek: Jaka sława? Gdzie? Czyja?
27 grudnia termin płatności mija...,
A potem studio paznokci tu otworzą,
Spójrz - nasze dekoracje już wywożą.
Adela: Paznokcie? Studio, salon, maseczki?
I wpadać tu będą piękne laseczki?
Pietrek: Laseczki! A niech to!
Studio paznokci dla kotów i psów!
„A może akryl dla rasowej mopsicy
Lub manicure francuski dla wyżlicy.
Zaproponuję żel i spa dla łap też
Perska kocico – korzystaj ile chcesz”.
Zbliża się Ziuta i Jasiek, pseudo Ricardo,
Mina i usta zaciśnięte twardo
Adela: On wie?
Pietrek: Wie.
Jasiek: No, robaczki, szansa ostatnia.
Adela: Nie zaczynaj zdania od – „no”, albowiem...
Jasiek: Ech, niech będzie, niech będzie!
Tyle Wam powiem.
Adela: Co powiesz?
Jasiek: Litościwe serce właściciela tej budy,
Doceniło nasze talenta i trudy.
Musimy na uszach stanąć i głowie,
W przeciwnym razie – lokal nam wypowie.
Jasełka sukces odnieść muszą,
Nasze pomysły portfele skruszą.
Publica szaleć, gwizdać będzie
A o nas pisać zaczną wszędzie.
Wówczas – jesteśmy uratowani!
Ziuta: I bogaci – a nie, jak teraz, spłukani?
Adela: Bardzo ładnie, ale jak tego dokonamy?
Przecież nawet pomysłu nie mamy!
Tytułu.
Ziuta: Ja wiem, ja wiem:
Harry Potter i zaginiony renifer.
Jasiek: Świetnie...
Ziuta: Albo: Jak Shrek został świętym Mikołajem.
Pietrek: Brawo!
Ziuta: Taniec z choinkowymi gwiazdami?
Adela: Aaaa – cudnie!
Jasiek: Wysilać się tylko po to, by było modnie,
Lepiej odejdźmy ubodzy lecz godnie.
sztuki przez duże Sz nie zdradzimy!
Kocio-psich pazurów tu nie dopuścimy.
Ziuta: Ale jak, ale jak?
Jasiek: Hej kolęda, kolęda!
Śpiewać nam trzeba, rozumiecie??
Pietrek: Ha, ciekawym,
Czy wysokie C wydobyć umiecie.
Jasiek: Ciiii! Ktoś tu zagląda, ktoś puka w okno.
Adela: Wpuśćmy go, nie dajmy w śniegu moknąć.
Wchodzi Aktor
Aktor: Witajcie!
Aktorem bezrobotnym jestem, przyjaciele.
Pracy szukam, zniosę wiele... .
Pietrek: A toś trafił w niedobrej chwili.
U nas nędza wielka kwili.
Grosza brak, teatr zamknąć przyjdzie
Ziuta: Ale coś tam szykujemy...
Pietrek: Eeee, nic z tego nie wyjdzie.
Lepiej w talk show twarz pokazać
Albo w reklamie ketchupem się wymazać.
Łatwo przyjdą i pieniążki, i kariera.
A nie – ambitnie grać w sztuce Moliera.
Aktor: Ale ja jestem aktorem, kocham scenę i teatr.
Na żadne profity nie liczę wcale.
Jasiek: A, to doskonale
Przybij piątkę i bądź jednym z nas.
A teraz – na próbę już czas.
Aktor: Co zamierzacie?
Adela: Ot, nic wielkiego – jasełka.
Pietrek : Nie, to nie będzie sezonu perełka... .
Aktor: Głowa do góry, śpiewniki w dłonie.
Jasiek: Tak, do góry, choć kieszeń tonie
W przeogromnych długach.
Aktor : Zaczynamy:
Co by tradycji stało się zadość...
Ziuta: I kolęda wszystkim przyniosła radość.
Scena 2
Przedstawienie w teatrze
Adela: Szanowni goście, przyjaciele mili.
Potośmy się tu tłumnie zgromadzili,
By zwyczajem ludzi dobrej woli,
Jasełkową opowieść w grudniową noc
I cudnych kolęd wielką moc,
Ukazać.
Pietrek : Zapraszamy.
Scena 3
Adela: To, to niesamowite.
Jasiek: To, to znakomite.
Pietrek: Te obrazy, świateł gra
i muzyka, niebiańska wciąż trwa.
Ziuta: Sukces, sukces, publiczność szaleje wzruszona!
Na kolejne spektakle biletów już brak.
Jasiek: Czyżbym rozumiał coś nie tak?
Koniec kłopotów?
Nie będzie kotów?
Adela: Ani psów... .
Pietrek: A gdzie nasz nowy Aktor – bo on to sprawił
Patrzcie – list zostawił.(czyta)
Kochani!
Widzicie? Udało się! Doceniono Was
Pokazaliśmy ludziom, że to cudownie wyjątkowy czas:
Narodzenie Jezusa.
I cuda, cuda wigilijne, też się zdarzały
(nie powiem – trochę Was onieśmielały).
Ach, powstrzymać się nie mogłem,
Niebiańskich fajerwerków garsteczką,
Nasze jasełka wspomogłem.
A teraz wracam do moich
Sióstr i braci anielskich,
Życząc, by radości i miłości
Nie zabrakło Wam nigdy
Na tym ziemskim padole.
Choćby w trudzie i mozole,
wasz teatr miał powstawać,
Niech gustom niskim nie hołduje,
Sztuce przez duże „Sz”, wiernie usługuje.
Tradycję w pamięci zawsze mając,
O pewnym dziwnym Aktorze nigdy nie zapominając.
Buziaki i uściski
KONIEC
JASEŁKA 2007 - "Teatralne dole i niedole"
Postacie: Pietrek, Jasiek, Adela, Ziuta, Aktor - anioł
Adela: Drodzy Państwo, mam zaszczyt przedstawić...
Nie, nie – tak
Szanowni Państwo – aby Was zabawić...
Też źle.
Może tak: Panie i Panowie, chłopcy, dziewczynki i bobasy,
Właściciele kotów, psów i aut każdej klasy.
Atrakcja nie lada czeka Was,
I najprzyjemniej spędzony czas.
Oto przed Wami zespół aktorów.Aaa - Witam naszych byłych i przyszłych sponsorów!
To, co tu na scenie zobaczycie, majstersztykiem jest i kropka.
Pietrek: Hej, hej Adelajdo Stopka!,
Ogłuchłaś, czy raczej zwariowałaś?
Wołam, wołam – a ty jak kamień stoisz i stałaś!
Adela: Przygotowuję wstęp, expose znaczy,
A co z tego wyniknie... .
Pietrek: To się nie zobaczy.
Nikt nie przyjdzie, bo naszego teatru nie będzie już
Wyrzucają nas, na bruk, choć Święta tuż tuż
za lokal od dawna nie płacimy... .
Adela: Ba! Ale tym razem- zobaczysz, zarobimy!
I wszystkie długi znikną i sława...
Pietrek: Jaka sława? Gdzie? Czyja?
27 grudnia termin płatności mija...,
A potem studio paznokci tu otworzą,
Spójrz - nasze dekoracje już wywożą.
Adela: Paznokcie? Studio, salon, maseczki?
I wpadać tu będą piękne laseczki?
Pietrek: Laseczki! A niech to!
Studio paznokci dla kotów i psów!
„A może akryl dla rasowej mopsicy
Lub manicure francuski dla wyżlicy.
Zaproponuję żel i spa dla łap też
Perska kocico – korzystaj ile chcesz”.
Zbliża się Ziuta i Jasiek, pseudo Ricardo,
Mina i usta zaciśnięte twardo
Adela: On wie?
Pietrek: Wie.
Jasiek: No, robaczki, szansa ostatnia.
Adela: Nie zaczynaj zdania od – „no”, albowiem...
Jasiek: Ech, niech będzie, niech będzie!
Tyle Wam powiem.
Adela: Co powiesz?
Jasiek: Litościwe serce właściciela tej budy,
Doceniło nasze talenta i trudy.
Musimy na uszach stanąć i głowie,
W przeciwnym razie – lokal nam wypowie.
Jasełka sukces odnieść muszą,
Nasze pomysły portfele skruszą.
Publica szaleć, gwizdać będzie
A o nas pisać zaczną wszędzie.
Wówczas – jesteśmy uratowani!
Ziuta: I bogaci – a nie, jak teraz, spłukani?
Adela: Bardzo ładnie, ale jak tego dokonamy?
Przecież nawet pomysłu nie mamy!
Tytułu.
Ziuta: Ja wiem, ja wiem:
Harry Potter i zaginiony renifer.
Jasiek: Świetnie...
Ziuta: Albo: Jak Shrek został świętym Mikołajem.
Pietrek: Brawo!
Ziuta: Taniec z choinkowymi gwiazdami?
Adela: Aaaa – cudnie!
Jasiek: Wysilać się tylko po to, by było modnie,
Lepiej odejdźmy ubodzy lecz godnie.
sztuki przez duże Sz nie zdradzimy!
Kocio-psich pazurów tu nie dopuścimy.
Ziuta: Ale jak, ale jak?
Jasiek: Hej kolęda, kolęda!
Śpiewać nam trzeba, rozumiecie??
Pietrek: Ha, ciekawym,
Czy wysokie C wydobyć umiecie.
Jasiek: Ciiii! Ktoś tu zagląda, ktoś puka w okno.
Adela: Wpuśćmy go, nie dajmy w śniegu moknąć.
Wchodzi Aktor
Aktor: Witajcie!
Aktorem bezrobotnym jestem, przyjaciele.
Pracy szukam, zniosę wiele... .
Pietrek: A toś trafił w niedobrej chwili.
U nas nędza wielka kwili.
Grosza brak, teatr zamknąć przyjdzie
Ziuta: Ale coś tam szykujemy...
Pietrek: Eeee, nic z tego nie wyjdzie.
Lepiej w talk show twarz pokazać
Albo w reklamie ketchupem się wymazać.
Łatwo przyjdą i pieniążki, i kariera.
A nie – ambitnie grać w sztuce Moliera.
Aktor: Ale ja jestem aktorem, kocham scenę i teatr.
Na żadne profity nie liczę wcale.
Jasiek: A, to doskonale
Przybij piątkę i bądź jednym z nas.
A teraz – na próbę już czas.
Aktor: Co zamierzacie?
Adela: Ot, nic wielkiego – jasełka.
Pietrek : Nie, to nie będzie sezonu perełka... .
Aktor: Głowa do góry, śpiewniki w dłonie.
Jasiek: Tak, do góry, choć kieszeń tonie
W przeogromnych długach.
Aktor : Zaczynamy:
Co by tradycji stało się zadość...
Ziuta: I kolęda wszystkim przyniosła radość.
Scena 2
Przedstawienie w teatrze
Adela: Szanowni goście, przyjaciele mili.
Potośmy się tu tłumnie zgromadzili,
By zwyczajem ludzi dobrej woli,
Jasełkową opowieść w grudniową noc
I cudnych kolęd wielką moc,
Ukazać.
Pietrek : Zapraszamy.
Scena 3
Adela: To, to niesamowite.
Jasiek: To, to znakomite.
Pietrek: Te obrazy, świateł gra
i muzyka, niebiańska wciąż trwa.
Ziuta: Sukces, sukces, publiczność szaleje wzruszona!
Na kolejne spektakle biletów już brak.
Jasiek: Czyżbym rozumiał coś nie tak?
Koniec kłopotów?
Nie będzie kotów?
Adela: Ani psów... .
Pietrek: A gdzie nasz nowy Aktor – bo on to sprawił
Patrzcie – list zostawił.(czyta)
Kochani!
Widzicie? Udało się! Doceniono Was
Pokazaliśmy ludziom, że to cudownie wyjątkowy czas:
Narodzenie Jezusa.
I cuda, cuda wigilijne, też się zdarzały
(nie powiem – trochę Was onieśmielały).
Ach, powstrzymać się nie mogłem,
Niebiańskich fajerwerków garsteczką,
Nasze jasełka wspomogłem.
A teraz wracam do moich
Sióstr i braci anielskich,
Życząc, by radości i miłości
Nie zabrakło Wam nigdy
Na tym ziemskim padole.
Choćby w trudzie i mozole,
wasz teatr miał powstawać,
Niech gustom niskim nie hołduje,
Sztuce przez duże „Sz”, wiernie usługuje.
Tradycję w pamięci zawsze mając,
O pewnym dziwnym Aktorze nigdy nie zapominając.
Buziaki i uściski
Anioł – dyrektor artystyczny Teatru w Niebiesiech
KONIEC
niedziela, 2 stycznia 2011
JASEŁKA 2010
W Nowym Roku życzę sobie dużo pracy, bo ostatnio cienko u mnie z nią :-(... i smutno z tego powodu :-(. I bloga zaniedbuję, przyjaciół blogowych też :-(. Ale Nowy Rok powitałam za to tanecznym, TANGO-ARGENTINO krokiem :-))))))
Staropolskie obyczaje, dawne czasy…
Bibliotekarka: Świat się zmienia i tyle.
Dawne życie, hulanki
I ta kuchnia, te stoły
I szlacheckie zaścianki… .
Dziś nas cieszy choinka,
Dawniej jej nie znano,
W czterech kątach izby,
Snop żyta stawiano.
A niekiedy, u powały,
Podłaźniczka wisiała.
Jeszcze taką pamiętam,
Chociaż byłam mała.
Czubek jodły, sosenki,
Na niej jabłka, orzechy
Zawieszały panienki… .
Ale czas, czas do domu!
Aga (smutno): Święta za dni parę, a ja się nie cieszę.
Bo niby dlaczego?
Do sprzątania, rozgardiaszu, wcale się nie spieszę…
Bibliotekarka: Trzeba pomóc rodzicom,
By to nasze świętowanie
wspólnym było.
Aga: (smutno)Tak, tak, świętować razem
– zawsze fajnie i miło… .
O, mama dzwoni, muszę lecieć, niestety.
A na obiad znowu będą przedwczorajsze kotlety… .
Bibliotekarka wraca do domu. Zmęczona usypia w fotelu, z książką na kolanach.
ŚNI… .
Staropolski dworek. Wchodzi Pani i Maciej.
Pani: Ach Macieju, jam na nogach od poranka samiuśkiego!
Przysiądę na chwilkę, takem znużona… .
Maciej: I znów pani dobrodziejka blada, zmęczona.
A to czemuż te przygotowania,
Dzień czy dwa wcześniej
Zacząć tak się wzbrania?
I zakończyliby spokojnie???
Pani: Toż to niepodobna!
Tak obyczaj każe,
Coby przysmaki i jodłka nadobna,
W Wigiliji dzień stanęła dopiero!
Maciej: A Agusia z Jasiem ?
Pani: Jodełkę ustroili.
Tu rodzynki, tu migdały,
A cóż jeszcze wymyślili?
Cuda, cudeńka tu pozawieszali!
Światy kuliste, opłatkowe aniołki!
Maciej: A orzechów nie pożałowali?
Pani : Jużci!
Wszystko na sznurku mocno zawieszone.
Będą zajadać pierniczki,
Łakoci spragnione.
Wchodzi Pan po szlachecku ubrany, tupie, ręce grzeje nad kominkiem.
Pan: O, tu żeś moja Kochana!
A tam mróz, mróz sobie poczyna srogo.
Trzeba drzwi uchylić,
by duszom, duszyczkom niebogom,
Ogrzać się pozwolić… .
Siekierkę pod stół dawać, jako żywo!
Macieju, cóż to – stół stoi krzywo???
Czas, czas wielki – opłatek podzielić,
Modlitwą Pana pochwalić.
Oto i nasza Wigilija
I przy stole zasiądzie cała familija.
Nieważne dzisiaj wszelkie spory, niedostatki,
U stóp Dzieciątka
Złóżmy je my, nędzne dziatki.
Pani (przerażona): Dziatki? Dziatki? A gdzie nasze dziatki?!
(łka)Nie masz ich, nie masz!
Toż to boleść dla mnie, dla matki!
Pan: (ze śmiechem) Nie turbuj się – u Jezuska nowe sobie uprosimy!
A starych – w mig zapomnimy.
Pani: (oburzona) Mój mężu!!!!!!!!!!!!!!!!!
Wchodzą dzieci – Agusia i Jasio.
Są, są moje skarby jedyne!
Agusia: Pani Matko (dyga), panie Ojcze. (dyga)
Gwiazda, gwiazda rozjaśnia ciemności.
A pokój niechaj w sercach
I w domach zagości.
Jaś: A wiadomo, że gdy Betlejemska Gwiazda migoce,
To niesie ze sobą podarki…
Pan: A jużci, zajrzyjcie, przeszukajcie,
Salonu zakamarki… .
Tam się kryć coś musi.
Maciej: A my, do stołu, bo w brzuchu już mruczy.
Aj, nawet słyszę jak … .
I już barszcz w garze huczy,
A z nim zupa grzybowa.
Pan: I już możem się weselić,
Gdy na stole zupa z głogu, szczupak z szafranowym sosem,
A jak karp w winnej zalewie?
Maciej: Pochwalony jednym głosem!
Już na stole szczupak w łusce,
Gotowany w jarzynach,
Z tartym chrzanem podawany.
Sandacz zaś na zimno –
Jakby dla odmiany.
Pani: Skosztujcie, Macieju, tych pierożków z kapustą, z grzybami.
Maciej: Mmm – toć już najedzonym wielce,
A tu idą z pełnymi misami,
Pan: moja Pani, nie pożałowała masła, oleju.
Ale postno, skwarki smalcu,
Nie masz , Panie Dobrodzieju.
A cóż tam Panny nasze niosą?
Pani: Kisielek migdałowy,
I łamańce z makiem.
Maciej: Aj, aj - jam już pęknąć gotowy!
Pani: Ale ciasta, pyszności
I miodownik. I pierniki – ręczę Jegomości
Pan: A jak już się rozgrzejemy, tak i w tany pójdziemy!
Agusia: Aj,aj Mamusiu, sypią się z łańcuchów pierniczki!
Pan: A skąd one tutaj?
Agusia: Z naszej podłaźniczki.
Boć te sznury skręcono
I nad świeczką płonącą
Specjalnie zawieszono.
Jaś: Coby płomień je przepalił.
(do siostry) Ale dawaj, to ciacho jest moje!
Agusia: Nieprawda, moje!
Pani: Uspokójcie się oboje
W taki wieczór święty kłótnie?
To się nie godzi!
Niech Agusia z Jasiem się pogodzi!
Pan: Pokażcie raczej,
Iż Dzieciątko Was obdarowało
Takiemi cudeńkami
Agusia: Lalkę z błękitnymi oczami.
Patrz mamuś, mruga jako żywa!
Jaś: A ja mam ołowianych żołnierzy.
Husaria, skrzydła szumią
Czy papa uwierzy???
Ostre szable, lance, proporce też mają.
Agusia: Pani matko, panie papciu
Niech się nie gniewają,
Ale… Agusia tak prosi –
Dacie pozwolenie
Pójść do obory i stajni.
To nasze marzenie,
Dać zwierzakom, ptaszkom resztki wieczerzy,
Opłatka kolorowego okruszynę.
Słomą drzewka opleciemy,
Porzeczkę, malinę.
Będą słodkie rodziły owoce… .
Pan: Prawda!
Muszę ja je obudzić –
Opukać trzonkiem siekierki.
Maciej: Winka pociągnąć z manierki…
Pani: Macieju!
Maciej: Na ziomb ino!
A jak się już rozgrzejemy, tak i w tany pójdziemy!
Pani: Macieju!
Jaś: Pójdziem z Józiem, Julcią.
Pani : A pamiętajcie, że na Pasterkę o północy spieszymy.
Agusia: Na pewno się nie spóźnimy!
Jaś: Nie wiem… .
Bo jak Aguś z Julcią zacznie
Sztachety w płocie obejmować,
Psich jazgotów słuchać bacznie,
To czas upłynie… .
Jak sztachet liczba parzysta będzie,
To w przyszłym roku
Przy mężu zasiądzie.
(kpiąco) A Pan młody z której strony nam zawita, miłe Panie?
A z tej, co i psie szczekanie.
Agusia: Ot, ja Ci pokażę zaraz, psie szczekanie!!!
Pani: Dziatki, dziatki!
Bibliotekarka budzi się ze snu...
Bibliotekarka: Dziwy, dziwy, jawa czy sen zimowy?
Wigilia jutro.
Aj, makowiec! Makowiec gotowy.
To nic, że w noc świętą znowu będę sama.
Tatko nie żyje, odeszła już mama… .
Dobrze, że mam książki, wspomnienia,
A to, nawet dziś,
Już nie do kupienia.
Ale co to? Puka ktoś do drzwi?
Może Anioł lub kolędnik chce zaśpiewać mi?
Otwiera, w drzwiach stoi Agnieszka
Agnieszka, cóż ty tutaj dziecko robisz?
Agnieszka: Ja, ja…, tylko proszę się nie gniewać.
Bibliotekarka: Bo ze strachu kolęd nie możesz zaśpiewać?
Agnieszka: Nie, nie to… .
Czy, czy mogłaby Pani,
Tę noc, święto spędzić… z nami
Skąd pomysł?
To moi rodzice, to oni sami.
U nas zawsze było tak… nowocześnie,
Bez potraw dwunastu, obrus kolorowy,
Telewizor gra, bo wiadomo –
Zapełniacz czasu gotowy… .
Wszystko na szybko kupione w markecie.
Ryba, barszcz, nawet coś tam w galarecie.
A u Pani, to przecież staropolskie pyszności
I ten karp i kapusta, a zwłaszcza słodkości
Ja już nie chcę tak więcej!
A mama, choć czasu ma zawsze tak mało,
Jest gotowa zrobić wszystko według Pani wskazówek.
Tata kupi choinkę – będzie prawdziwa!
JA ustroję ją pięknie,
By jak w lesie, cieszyła, żywa… .
Bibliotekarka: Dziecko drogie, to miło, ale… .
Agnieszka: Nie chce Pani? Już ktoś Panią zaprosił?
Bibliotekarka: Nie, to nie to, ale nie wypada.
Agnieszka: Jak to? W wigilię wypada!
(z grymasem na twarzy) Nie chce, nie lubi mnie Pani?
Będę płakać!
Ech, znowu święto do bani!
Bibliotekarka: Cóż Ty bajasz?
Już dobrze, już cicho.
Z Ciebie to dopiero licho!
Święto takie wyprawimy,
Aż się nam ręce i serca rozgrzeją!
A pradziadowie tam, w górze,
Wielkim głosem się zaśmieją.
Agnieszka: Będzie potraw dwanaście?
Pastorałki, kolędy?
I radość, radość wszędy!
Bibliotekarka: Czas, czas już wielki! Do roboty!
THE END
Wszystkich przyjaciołom , blogerom i innym - szczęścia w Nowym Roku, spełnienia marzeń i ... co tylko chcecie :-)))))))))))))))))
Święta były cuuuuuuuuudowne i - jak zwykle, od lat 14-stu - wystawiliśmy JASEŁKA mojego autorstwa.
W szkolnej bibliotece, po spotkaniu koła „Moli książkowych”
Aga: Ach, niech Pani opowiada jeszcze,
Proszę zostać choć przez chwilę!Staropolskie obyczaje, dawne czasy…
Bibliotekarka: Świat się zmienia i tyle.
Dawne życie, hulanki
I ta kuchnia, te stoły
I szlacheckie zaścianki… .
Dziś nas cieszy choinka,
Dawniej jej nie znano,
W czterech kątach izby,
Snop żyta stawiano.
A niekiedy, u powały,
Podłaźniczka wisiała.
Jeszcze taką pamiętam,
Chociaż byłam mała.
Czubek jodły, sosenki,
Na niej jabłka, orzechy
Zawieszały panienki… .
Ale czas, czas do domu!
Aga (smutno): Święta za dni parę, a ja się nie cieszę.
Bo niby dlaczego?
Do sprzątania, rozgardiaszu, wcale się nie spieszę…
Bibliotekarka: Trzeba pomóc rodzicom,
By to nasze świętowanie
wspólnym było.
Aga: (smutno)Tak, tak, świętować razem
– zawsze fajnie i miło… .
O, mama dzwoni, muszę lecieć, niestety.
A na obiad znowu będą przedwczorajsze kotlety… .
Bibliotekarka wraca do domu. Zmęczona usypia w fotelu, z książką na kolanach.
ŚNI… .
Staropolski dworek. Wchodzi Pani i Maciej.
Pani: Ach Macieju, jam na nogach od poranka samiuśkiego!
Przysiądę na chwilkę, takem znużona… .
Maciej: I znów pani dobrodziejka blada, zmęczona.
A to czemuż te przygotowania,
Dzień czy dwa wcześniej
Zacząć tak się wzbrania?
I zakończyliby spokojnie???
Pani: Toż to niepodobna!
Tak obyczaj każe,
Coby przysmaki i jodłka nadobna,
W Wigiliji dzień stanęła dopiero!
Maciej: A Agusia z Jasiem ?
Pani: Jodełkę ustroili.
Tu rodzynki, tu migdały,
A cóż jeszcze wymyślili?
Cuda, cudeńka tu pozawieszali!
Światy kuliste, opłatkowe aniołki!
Maciej: A orzechów nie pożałowali?
Pani : Jużci!
Wszystko na sznurku mocno zawieszone.
Będą zajadać pierniczki,
Łakoci spragnione.
Wchodzi Pan po szlachecku ubrany, tupie, ręce grzeje nad kominkiem.
Pan: O, tu żeś moja Kochana!
A tam mróz, mróz sobie poczyna srogo.
Trzeba drzwi uchylić,
by duszom, duszyczkom niebogom,
Ogrzać się pozwolić… .
Siekierkę pod stół dawać, jako żywo!
Macieju, cóż to – stół stoi krzywo???
Czas, czas wielki – opłatek podzielić,
Modlitwą Pana pochwalić.
Oto i nasza Wigilija
I przy stole zasiądzie cała familija.
Nieważne dzisiaj wszelkie spory, niedostatki,
U stóp Dzieciątka
Złóżmy je my, nędzne dziatki.
Pani (przerażona): Dziatki? Dziatki? A gdzie nasze dziatki?!
(łka)Nie masz ich, nie masz!
Toż to boleść dla mnie, dla matki!
Pan: (ze śmiechem) Nie turbuj się – u Jezuska nowe sobie uprosimy!
A starych – w mig zapomnimy.
Pani: (oburzona) Mój mężu!!!!!!!!!!!!!!!!!
Wchodzą dzieci – Agusia i Jasio.
Są, są moje skarby jedyne!
Agusia: Pani Matko (dyga), panie Ojcze. (dyga)
Gwiazda, gwiazda rozjaśnia ciemności.
A pokój niechaj w sercach
I w domach zagości.
Jaś: A wiadomo, że gdy Betlejemska Gwiazda migoce,
To niesie ze sobą podarki…
Pan: A jużci, zajrzyjcie, przeszukajcie,
Salonu zakamarki… .
Tam się kryć coś musi.
Maciej: A my, do stołu, bo w brzuchu już mruczy.
Aj, nawet słyszę jak … .
I już barszcz w garze huczy,
A z nim zupa grzybowa.
Pan: I już możem się weselić,
Gdy na stole zupa z głogu, szczupak z szafranowym sosem,
A jak karp w winnej zalewie?
Maciej: Pochwalony jednym głosem!
Już na stole szczupak w łusce,
Gotowany w jarzynach,
Z tartym chrzanem podawany.
Sandacz zaś na zimno –
Jakby dla odmiany.
Pani: Skosztujcie, Macieju, tych pierożków z kapustą, z grzybami.
Maciej: Mmm – toć już najedzonym wielce,
A tu idą z pełnymi misami,
Pan: moja Pani, nie pożałowała masła, oleju.
Ale postno, skwarki smalcu,
Nie masz , Panie Dobrodzieju.
A cóż tam Panny nasze niosą?
Pani: Kisielek migdałowy,
I łamańce z makiem.
Maciej: Aj, aj - jam już pęknąć gotowy!
Pani: Ale ciasta, pyszności
I miodownik. I pierniki – ręczę Jegomości
Pan: A jak już się rozgrzejemy, tak i w tany pójdziemy!
Agusia: Aj,aj Mamusiu, sypią się z łańcuchów pierniczki!
Pan: A skąd one tutaj?
Agusia: Z naszej podłaźniczki.
Boć te sznury skręcono
I nad świeczką płonącą
Specjalnie zawieszono.
Jaś: Coby płomień je przepalił.
(do siostry) Ale dawaj, to ciacho jest moje!
Agusia: Nieprawda, moje!
Pani: Uspokójcie się oboje
W taki wieczór święty kłótnie?
To się nie godzi!
Niech Agusia z Jasiem się pogodzi!
Pan: Pokażcie raczej,
Iż Dzieciątko Was obdarowało
Takiemi cudeńkami
Agusia: Lalkę z błękitnymi oczami.
Patrz mamuś, mruga jako żywa!
Jaś: A ja mam ołowianych żołnierzy.
Husaria, skrzydła szumią
Czy papa uwierzy???
Ostre szable, lance, proporce też mają.
Agusia: Pani matko, panie papciu
Niech się nie gniewają,
Ale… Agusia tak prosi –
Dacie pozwolenie
Pójść do obory i stajni.
To nasze marzenie,
Dać zwierzakom, ptaszkom resztki wieczerzy,
Opłatka kolorowego okruszynę.
Słomą drzewka opleciemy,
Porzeczkę, malinę.
Będą słodkie rodziły owoce… .
Pan: Prawda!
Muszę ja je obudzić –
Opukać trzonkiem siekierki.
Maciej: Winka pociągnąć z manierki…
Pani: Macieju!
Maciej: Na ziomb ino!
A jak się już rozgrzejemy, tak i w tany pójdziemy!
Pani: Macieju!
Jaś: Pójdziem z Józiem, Julcią.
Pani : A pamiętajcie, że na Pasterkę o północy spieszymy.
Agusia: Na pewno się nie spóźnimy!
Jaś: Nie wiem… .
Bo jak Aguś z Julcią zacznie
Sztachety w płocie obejmować,
Psich jazgotów słuchać bacznie,
To czas upłynie… .
Jak sztachet liczba parzysta będzie,
To w przyszłym roku
Przy mężu zasiądzie.
(kpiąco) A Pan młody z której strony nam zawita, miłe Panie?
A z tej, co i psie szczekanie.
Agusia: Ot, ja Ci pokażę zaraz, psie szczekanie!!!
Pani: Dziatki, dziatki!
Bibliotekarka budzi się ze snu...
Bibliotekarka: Dziwy, dziwy, jawa czy sen zimowy?
Wigilia jutro.
Aj, makowiec! Makowiec gotowy.
To nic, że w noc świętą znowu będę sama.
Tatko nie żyje, odeszła już mama… .
Dobrze, że mam książki, wspomnienia,
A to, nawet dziś,
Już nie do kupienia.
Ale co to? Puka ktoś do drzwi?
Może Anioł lub kolędnik chce zaśpiewać mi?
Otwiera, w drzwiach stoi Agnieszka
Agnieszka, cóż ty tutaj dziecko robisz?
Agnieszka: Ja, ja…, tylko proszę się nie gniewać.
Bibliotekarka: Bo ze strachu kolęd nie możesz zaśpiewać?
Agnieszka: Nie, nie to… .
Czy, czy mogłaby Pani,
Tę noc, święto spędzić… z nami
Skąd pomysł?
To moi rodzice, to oni sami.
U nas zawsze było tak… nowocześnie,
Bez potraw dwunastu, obrus kolorowy,
Telewizor gra, bo wiadomo –
Zapełniacz czasu gotowy… .
Wszystko na szybko kupione w markecie.
Ryba, barszcz, nawet coś tam w galarecie.
A u Pani, to przecież staropolskie pyszności
I ten karp i kapusta, a zwłaszcza słodkości
Ja już nie chcę tak więcej!
A mama, choć czasu ma zawsze tak mało,
Jest gotowa zrobić wszystko według Pani wskazówek.
Tata kupi choinkę – będzie prawdziwa!
JA ustroję ją pięknie,
By jak w lesie, cieszyła, żywa… .
Bibliotekarka: Dziecko drogie, to miło, ale… .
Agnieszka: Nie chce Pani? Już ktoś Panią zaprosił?
Bibliotekarka: Nie, to nie to, ale nie wypada.
Agnieszka: Jak to? W wigilię wypada!
(z grymasem na twarzy) Nie chce, nie lubi mnie Pani?
Będę płakać!
Ech, znowu święto do bani!
Bibliotekarka: Cóż Ty bajasz?
Już dobrze, już cicho.
Z Ciebie to dopiero licho!
Święto takie wyprawimy,
Aż się nam ręce i serca rozgrzeją!
A pradziadowie tam, w górze,
Wielkim głosem się zaśmieją.
Agnieszka: Będzie potraw dwanaście?
Pastorałki, kolędy?
I radość, radość wszędy!
Bibliotekarka: Czas, czas już wielki! Do roboty!
THE END
Wszystkich przyjaciołom , blogerom i innym - szczęścia w Nowym Roku, spełnienia marzeń i ... co tylko chcecie :-)))))))))))))))))
niedziela, 21 listopada 2010
BARCELONA - CASA DE BATLLO
Depczemy Gaudiemu po piętach... . Tym razem w Casa Batlló. Budynek od 1900 roku znajdował się w rękach Josepa Batlló Casanovasa, który zlecił Antoniemu Gaudiemu oraz konstruktorowi Josepowi Bayo Fontowi odbudowę zrujnowanej posesji. Gaudi sam nadzorował prace - kierował nimi stojąc na ulicy. Prace trwały od 1905 do 1907. Powstało architektoniczne cudeńko!
Poniżej pierwsza część opowieści zaklętej w zdjęciach.
Poniżej pierwsza część opowieści zaklętej w zdjęciach.
piątek, 12 listopada 2010
ROZMOWA - fragment sztuki scenicznej.
Późny wieczór. Ona i on, małżeństwo, siedzą przed telewizorem. Ona ceruje dziecięce spodenki. Z sąsiedniego pokoju, w którym śpi ich córeczka, dobiega spokojna, relaksacyjna muzyka.
On: Czy mogłabyś wyłączyć choć na chwilę tę muzykę, albo przynajmniej ściszyć? Chciałbym z tobą porozmawiać. A co to w ogóle jest? Ptaszki, pszczółki i ki diabeł jeszcze!
Ona: No dobrze, dobrze, ale to specjalna muzyka relaksacyjna dla Martusi. Pani doktor przegrała mi ją ze swojej płyty. Martusia ją lubi… .
On: Ale przecież Marta śpi, to po co jej teraz ta muzyka. (Chwila milczenia...).
To co, możemy ... ? Bo muszę ci coś powiedzieć.
Ona: Ja też. Pani doktor bardzo chwali Martę. Dziś nauczyła się mówić „lala”. Szkoda, że nie słyszałeś. Trochę była nieznośna, to prawda, ale za to wszystkie ćwiczenia wykonała prędzej niż zwykle. Musisz pójść kiedyś z nami. Pani doktor mówi, że jak cała rodzina uczestniczy w terapii, to postępy są szybsze. A i mnie byłoby łatwiej – dziś to się tak umęczyłam z Martą w autobusie. Wiesz, najpierw wsiąść, potem wysiąść. Ale za to wróciłyśmy komfortowo. Poznałam w instytucie panią, której córeczka też ma MPD. Przyjechały na terapię pierwszy raz. Ta pani ma samochód. Jakie to ułatwienie! Wszędzie dojedzie – na terapię, do lekarza.
On: Nie stać mnie na drugi samochód... .
Ona: Ja wiem, ja tylko tak, bo to byłoby cudownie. Nie gniewaj się. Pracujesz, robisz co możesz… . No, nie gniewaj się. A może w przyszłym tygodniu mógłbyś z nami pojechać? Zobaczyłbyś, jaka Martusia jest dzielna, bo w domu to nie masz czasu spojrzeć… .
On: Chyba nie będę mógł, bo… .
Ona: Tak, wiem, przecież pracujesz. To może kiedy indziej? Aaa, i jeszcze ten neurolog w przyszłym tygodniu. Pojadę z Martusią, nie martw się, damy sobie radę.
On: Słuchaj, musimy porozmawiać... .
Ona: Tak, tak... . Czekaj. Martusia? Zobaczę, czy się nie obudziła. (Ona wychodzi z pokoju na chwilę, ale zaraz wraca). Już jestem, wszystko dobrze, tylko coś jej się chyba śni i jęczy trochę przez sen. Ale to może tak być i pani doktor mówi, żebyśmy się nie martwili.
On: Posłuchaj, dostałem propozycję pracy w innym mieście – wyższe stanowisko, lepsze zarobki.
Ona: Musiałbyś dojeżdżać?
On: Nie, ja tam dostanę mieszkanie.
Ona: Ale jak mielibyśmy się stąd przeprowadzić? Martusia przyzwyczaiła się do pani doktor, do instytutu, wiesz, nawet ma koleżankę.
On: Źle mnie zrozumiałaś. To JA muszę wyjechać.
Ona: Sam?
On: Przecież właściwie od dawna radzisz sobie z Martą, a my - prawie się nie widujemy. Wszystko jest nie tak. Ty jakoś pogodziłaś się z chorobą Marty, ale ja nie umiem. Tak będzie lepiej. Oczywiście będę przysyłał ci pieniądze, nawet pewnie więcej niż teraz. Chyba to dobrze, nie?
Ona: Mamy zostać same? Na zawsze?
On: Oj, no nie przesadzaj! Przecież masz znajomych. Nawet dziś kogoś poznałaś, sama mówiłaś.
Ona: To są obcy....
On: Przyzwyczaisz się. Mnie też będzie ciężko. Czy ty sobie wyobrażasz, jak ja będę musiał zasuwać?
Ona: To nie wyjeżdżaj.
On: Muszę, bo ja już tu zostać nie mogę. O, chyba Marta płacze. Idź do niej, a ja położę się już spać. I nie rób mi jutro obiadu, zjem coś na mieście.
sobota, 6 listopada 2010
BARCELONA!!!!!!!
Słynna La Sagrada Família (Temple Expiatori de la Sagrada Família – katalońska Świątynia Pokutna Świętej Rodziny), secesyjny kościół w Barcelonie w Katalonii, uważany za główne osiągnięcie jej projektanta, katalońskiego architekta Antoniego Gaudí. Sagrada Família ma status bazyliki.
czwartek, 4 listopada 2010
ZIMOWA PIOSENKA???
Znalazłam w swoim folderze z wierszykami i tak jakoś... . Niby do zimy jeszcze daleko (tere fere), jesień złota króluje (ale już berło pomału oddaje?), mrozu ani widu (ale jakby trochę słychu, zwłaszcza nocą), a dzień całkiem długi (tia, po zmianie czasu na ZIMOWY)Niniejszym, tytułem przyzwyczajania umysłu i ciała, piosenka pt.
Kiedy spadną śniegu płatki.
Uśmiechnięta buzia świata ,
dziś zadziwia nas radością .
Śnieżne łapki , zimne łapki
otuliły świat białością
Musimy się odnaleźć w słonecznej iskierce ,
by zatańczyć szalonego walca eskimosów .
Już wiruje z nami Ziemia , renifery przytupują ,
a my w górę , tam gdzie chmurki ,
tam gdzie gwiazdy nas całują .
Spójrz , śnieg cały w twoich oczach .
W moich chce się srebrzyć lód .
Zima nas tak obdarzyła ,
ona ma prezentów w bród
Ale masz czerwony nosek
A ty jaki ? Też pąsowy !
Naszym nosom zaśpiewajmy ,
na organkach im zagrajmy
właśnie tak:
Musimy się odnaleźć w słonecznej iskierce ,
by zatańczyć szalonego walca eskimosów .
Już wiruje z nami Ziemia , renifery przytupują ,
a my w górę , tam gdzie chmurki ,
tam gdzie gwiazdy nas całują .
Subskrybuj:
Posty (Atom)
























