sobota, 4 września 2010

My birthday, just in two days - on Monday. Moje urodziny już w poniedziałek - jak ten czas leci!

Jeszcze nie dziś, ale już za moment... . Mam natłok myśli, refleksji. Chyba pójdę na spacer albo kawy się napiję, to mi przejdzie :-). Wspominam sobie - tak było w zeszłym roku.



Dziewczęco, delikatnie i ... różowo - w "Pędzącym króliku" . Czasem chciałoby się być Alicją w Krainie Czarów albo Po drugiej stronie lustra :-)

Czy to my wypiłyśmy i zjadłyśmy????? A tak niepozornie wyglądamy :-)




Zaraz zdmuchnę, po prostu zdmuchnę... . Momencik, to dopiero jutro !

czwartek, 2 września 2010

PODARUNEK BABCI DZIUNI - c.d. jednym słowem

Gdy udało się wreszcie poskromić Agnieszkę i jej nogę, wszyscy usiedli na trawie. Agnieszka uparcie wycierała stopy chusteczką podaną przez jedną z wróżek. Pierwszy odezwał się Niebieski, nie kryjąc wcale niezadowolenia:


- Ha! Tak myślałem. Właśnie tego się obawiałem! Już nie tylko kwiaty, ale i nasza woda nie jest taka jak dawniej. Spójrzcie – wyraźnie widać kolorowe smugi, coś, czego nigdy w naszych strumieniach nie było! Ryby przed nimi uciekają, a wodne rośliny zmieniają barwę. Agnieszka przerwała maltretowanie własnej stopy i zdecydowanym głosem oznajmiła:

- Musimy poznać przyczynę tych wszystkich złych zmian. Nie ma na co czekać. Do dzieła! Wstała, wyprostowała się jak struna i zapytała: - Gdzie biorą swój początek wasze rzeki i strumienie? Zaprowadźcie mnie do źródeł!

Odpowiedziała jej Różowa: - To magiczne miejsce. Rzadko tam bywamy. Mieszka tam Wodnik Błyskotek, nasz przyjaciel. Nocą poleruje kamienie, dogląda źródełek. My w tym czasie śpimy, nie jesteśmy nocnymi stworzeniami.



- Dlatego muszę udać się tam nocą. Wskażecie mi drogę?

- Oczywiście! Pójdę z tobą! Wodnik jest trochę nieufny... . Spryskam oczy magicznym pyłkiem, by nie zasnąć. – oświadczył Brązowy, głosem pełnym zapału.

Kiedy zapadła noc, wszystkie Wróżki udały się na spoczynek, układając się każda w swoim kwiatku. Gdzieniegdzie słychać było kichanie. Tylko Brązowy i Agnieszka trwali dzielnie, walcząc z sennością. Na szczęście pomógł im magiczny pyłek, którym wcześniej posypali oczy i dzięki temu teraz sen im nie groził. Księżyc wytoczył się na niebo, gwiazdy lśniły i uśmiechały się jedna do drugiej.

- Czas ruszać w drogę – zadecydował Brązowy. Posadził na czapeczce świetlika, który świecił niczym pochodnia i rozjaśniał mrok. Szli dość długo, najpierw przez łąkę, potem przez las i jeszcze raz przez łąkę. W końcu dotarli na miejsce. Przed nimi szumiała, mruczała, a nawet cichutko chichotała rzeczka. Tuż przy jej brzegu, na dużym kamieniu siedział Wodnik i drzemał. Spod jego stóp tryskały liczne źródełka. Gdy usłyszał szelest, podniósł głowę i spojrzał na przybyłych. Brązowy odezwał się do niego tymi słowami:

- Witaj Błyskotku! Jak zdrowie?

- Kiepsko, kiepsko – odpowiedział zapytany. Potem wskazał palcem na Agnieszkę: - A to kto? Dziewczynka – człowiek???

- Tak, ale nie obawiaj się. Przybyła tu, by nam pomóc. Wiesz przecież, że ostatnio kwiaty w królestwie źle się czują. I to nasze kichanie... – uspakajał go Brązowy, trochę niepewny, czy Wodnik nie wybuchnie gniewem.

- A tak, tak. Ale czy ona może pomóc?

- Wierzę, że tak. A jak twoje źródła?

- Ano, ostatnio trudno mi się skupić. Chory jestem, czy co? Zasypiam nocami, a to niezwykłe u Wodników. Słyszę jakieś szmery, ale nie mogę opanować ziewania, powieki same mi opadają... . Potem budzę się i co widzę? Coś pływa w wodzie, mieni się, brzydko pachnie. Nie wiem co to. Ryby uciekają, rośliny więdną. Skąd się to bierze? Próbowałem wyłowić paskudztwo, oczyścić wodę moim magicznym sitem. Bez skutku! – skarżył się Wodnik, wymachując przy tym swymi rękami, które jako żywo przypominały rybie płetwy.

- Nie martw się, dowiemy się wszystkiego! – zapewniła go Agnieszka. - Pozwól nam tylko ukryć się tu, w szuwarach.

- Dobrze, – zgodził się Wodnik - a teraz ciiiicho, bo wydaje mi się , że coś słyszę... . Ziewnął przeciągle, głowa sama opadła mu na piersi i ..., po prostu zasnął. Tymczasem z mroku wyłoniła się postać. Trzymała w ręku woreczek z czarnym pyłkiem i dmuchała nim w kierunku Wodnika. Potem podeszła do niego by sprawdzić, czy mocno śpi.

poniedziałek, 30 sierpnia 2010

Moja siostra jedyna i ukochana - Sarmatix http://ustinika.blogspot.com/
- zaprosiła mnie do zabawy, opisu

10 -ciu rzeczy, które lubię.

Zasady:

1. Napisz, kto Cię zaprosił do zabawy

2. Wymień 10 rzeczy, które lubisz

3. Zaproś kolejnych 10 osób i poinformuj je w komentarzach.

Start!
1. Tańczyć
2. Pisać bajki
3. Wędrować po górach
4. Podróżować
5. Odwiedzać teatry
6. Kawę, dobre cappucino zwłaszcza
7. Czytać książki, czasopisma też
8. Szaleć z dziećmi
9. Dawać buzi i tulciaki moim córom
10. Jeść lody, byle nie owocowe :-)

Do zabawy zapraszam : Nivejkę, Margo, Monikę (naczynie glniane), Iw, MonArt - córciaka, Skarletkę, Kaś, Sarę... .

niedziela, 29 sierpnia 2010

PODARUNEK BABCI DZIUNI - ciąg dalszy bajki

Ogród Diany Poitiers, Chateau de Chenonceau
Na moment uciekam od wakacyjnych wspomnień i wpadam prosto w ramiona mojej bajki, no proszę ;-)

Przez cały dzień Agnieszka nie mogła o niczym innym myśleć, tylko o nocnych wyprawach. Wieczorem natomiast nakłaniała całą rodzinę, by jak najszybciej położyła się spać.

- A cóż się tobie stało? - pytali zdumieni rodzice i jak na złość oglądali telewizję. Dopiero około jedenastej poszli spać. Tik-tak, tik-tak, jaki jest przygody smak? Dzisiaj świat czarowny poznasz i niezwykłych wrażeń doznasz. Tik-tak, tik-tak. Agnieszka bez wahania chwyciła ogonek Kukułki. Wiedziała, że zaraz stanie się maleńka i wraz ze wskazówką magicznego zegara zacznie krążyć, krążyć... . Wystarczy tylko przymknąć oczy. Już po chwili otoczył ją delikatny zapach, a uszy napełniły się muzyką. Uniosła powieki. Nie, tak cudnego miejsca jeszcze nie widziała. Wszędzie dostrzegała dużo kolorowych kwiatów i lśniących kropli rosy, w których przeglądało się słońce. A na kwiatach siedziały maleńkie, prawie przezroczyste postacie: dwie dziewczynki i dwóch chłopców. Trzepotały delikatnymi skrzydełkami i uśmiechały się do dziewczynki.

- Wróżki, to wróżki – wyszeptała Agnieszce do ucha Kukułka. I zaraz odleciała.

Jedna z wróżek, ubrana w brązową tunikę, przemówiła do dziewczynki: - Witaj w naszym Królestwie. Właśnie tutaj mieszkają wróżki. Oto: Różowa, Niebieski, Żółta i ja, Brązowy.

Zdumiona i oczarowana Agnieszka wodziła oczami dookoła. W końcu zapytała:

- Czy wróżka może być chłopcem?

- Oczywiście – odpowiedział Brązowy.

- Nie wiedziałam... . Po chwili dodała: - To nie do wiary! Jak tu pięknie! Tyle kolorowych kwiatów! Wszystko lśni i cudnie pachnie! Wciągnęła zapach nosem: -Musicie być bardzo szczęśliwe!

Ogród Botaniczny w Powsinie


Różowa, która przyglądała się Agnieszce w milczeniu, uśmiechnęła się i potwierdziła: - Tak, masz rację. Ale... – zawahała się na moment, potem westchnęła i kontynuowała: - niestety, kłopoty nas nie omijają. Właśnie dlatego zaprosiłyśmy cię do nas. Kochamy dzieci i chcemy, by interesowały się naszym światem. Jednak do naszego Magicznego Wróżkowego Królestwa wejść nie mogą. Tylko w wyjątkowych sytuacjach odstępujemy od tej zasady.

Agnieszka aż poczerwieniała z wrażenia: - Dlaczego mnie wybrałyście? O co chodzi?

- Dobrze wiesz, że wróżki kochają kwiaty, - spokojnie wyjaśniała Różowa- potrzebujemy ich, a one potrzebują nas. Opiekujemy się nimi. To dla nich zatrzymujemy promienie słoneczne i przechowujemy je w specjalnych szklanych kulach. Na wszystkie kwiaty sypiemy nasz magiczny wróżkowy pyłek. Jesteśmy szczęśliwe, gdy kwiaty pięknieją z każdym dniem, kiedy są kolorowe i lśniące. A one odwdzięczają się nam. Z kwiatowych płatków szyjemy nasze ubranka.

- I czapeczki – dodał Brązowy

- A łodyżki kwiatów są dobrym materiałem do wyrobu strzał i łuków. Miodzio! – dorzucił Niebieski. Brązowy klasnął w dłonie i głośno powiedział: - Nie zapomnij o makach – nie ma tenisa bez piłeczek z ziaren maku!

Żółta rozmarzyła się: - I oczywiście makijaż - powiedziała. - Wiesz, szminki, błyszczyki, cienie do powiek... .

Brązowy i Niebieski zachichotali: - Pewnie, pewnie. Kremiki, smarowidła, mazidła i inne takie, a wszystko po to, by wyglądać jak modelka. Brązowy przybrał sztuczną pozę, uśmiechnął się nieco złośliwie i zaczął defilować wokół Agnieszki, dziwacznie machając nogami, niby to naśladując modelkę na wybiegu, podczas pokazu mody. Żółta nadąsała się i powiedziała: - Bardzo śmieszne, boki zrywać... .

Przerwała im Różowa. Machnęła ręką i zwróciła się do Agnieszki: - Jakiś czas temu zauważyłyśmy, że coś niedobrego zaczęło się dziać. Kiedy lecimy ponad łąką, kichamy, prychamy. Niektóre z nas czują się tak chore, że nie mogą opiekować się kwiatami.

- Może to alergia? – zapytała Agnieszka.

Brązowy roześmiał się: - Cha, cha, cha. Wróżki mają alergię na kwiaty. Toż to bzdura! Aaaa psik!!!!

- Na zdrowie! – zakrzyknęli chóralnie wszyscy.

Brązowy zawstydził się i cichutko odpowiedział: - Dzięki.

Po chwili mruknął do siebie: - Może, może Agnieszka ma rację.

Agnieszka zamyśliła się.

- A wasz magiczny pyłek nie pomaga? – spytała.

- Niestety nie. Próbowałyśmy posypywać nim kwiaty, używałyśmy magicznych różdżek. Wszystko na nic – kichaniu nie ma końca – odpowiedziała Różowa.

- Chodź ze mną! - poprosił Niebieski i wziął Agnieszkę za rękę. Zaprowadził ją na skraj ogrodu. Wskazując jeden z więdnących kwiatów powiedział: - Spójrz na ten kwiat! On umiera!

Agnieszka przyjrzała się biednej roślince. Smutne płatki, w nijakim kolorze zwisały smętnie, a szare listki, beż życia, nie miały siły zazielenić się jak zwykle - O nie, nie możemy na to pozwolić! – zawołała przerażona.

Żółta odpowiedziała jej: - Nasz piękny świat jest w wielkim niebezpieczeństwie. Grozi mu katastrofa! W tej sytuacji pomóc może tylko ktoś spoza naszego magicznego królestwa. To stara wróżkowa zasada: „Magii magią nie uleczysz". Dlatego rozpoczęłyśmy poszukiwania.

Obserwujemy cię od dawna. Wiemy, że potrafisz godzinami przyglądać się małym roślinkom, konikowi polnemu czy mrówce. Potem biegniesz do domu, siadasz przed komputerem i w internecie szukasz wiadomości o chabrach, ziółkach, owadach. W Twoim pokoju jest mnóstwo zdjęć, a na nich łąka, kwiaty, zwierzęta! I zawsze jesteś zajęta, nie wiesz co to nuda!

Agnieszka skinęła głową.

- A co to nuda? – zapytała.

Żółta uśmiechnęła się: - Lepiej nie pytaj! Zresztą my też nie wiemy.

Zapadło milczenie. Przerwała je Żółta, mówiąc:

- Myślę, że Agnieszka ma rację – to alergia! Ona, jak sami wiemy, zna się dobrze na roślinach, kocha je i jako „nie-wróżka” może nam pomóc. Potem zwróciła się do Agnieszki: - Agnieszko kochana, ponieważ nie należysz do naszego magicznego świata, nasze kwiaty nie są dla ciebie groźne. Alergia – skąd, dlaczego, co się dzieje? Sprawdź to i ratuj nas!

- Spróbuję, ale najpierw musicie mi opowiedzieć coś więcej o swoim Królestwie – odpowiedziała dziewczynka.

- Nasz świat, nasze Królestwo, to czyste, krystaliczne powietrze – zaczęła Różowa. - Oddychasz nim, Aguś – czujesz?

Agnieszka głęboko wciągnęła powietrze, aż zakręciło się jej w głowie.

- Mmmm, tak. Cudooooowne – odpowiedziała.

Żółta kontynuowała swą opowieść: - Woda w rzekach, stawach i jeziorach jest przejrzysta. Spójrz! – wskazała na płynącą obok niewielką, lecz wartką rzeczkę. - Widać dno, muszelki, kamyczki. Pachnie zdrowiem. Tak było zawsze. Zanurz stopę, nie bój się!

Agnieszka zbliżyła się do rzeczki i ostrożnie zanurzyła stopy. Chłodna, miła woda.. . Co za rozkosz! Pochyliła się i wyłowiła coś maleńkiego z wody.

- Zobaczcie, znalazłam różową muszelkę... . I jeszcze jedną! I... o nie, to nie muszelka! Co to? Co to? Przykleiło się do mojej stopy. Ratunku! – Agnieszka ze wstrętem potrząsała całą nogą, ale owo „coś” tkwiło uparcie w okolicy kostki stopy. Niewątpliwie przywarło do niej na dobre. Nadbiegły wróżki i spokojnie pomogły Agnieszce oczyścić biedną stopę z zielono-burej mazi, co wcale nie było łatwe, ponieważ przerażona dziewczynka wierzgała jak koń.

piątek, 27 sierpnia 2010

STILL in FRANCE, NORMADIE - BAYEUX

Katedra Notre Dame w Bayeux – wielka i gotycka. Podziwiam, wzdycham, podziwiam, wzdycham itd. Pierwsza świątynia w tym miejscu została konsekrowana w 1077, w obecności Wilhelma Zdobywcy, a obecna katedra powstała między XIII a XV stuleciem.





















Tkanina z Bayeux – zwana średniowiecznym komiksem. Dwa razy nie trzeba było moim dzieciom powtarzać – hasło KOMIKS – i ruszają, choć zmęczone „zazwiedzane” nieco. Tkaninę wykonali prawdopodobnie angielscy tkacze około roku 1077 (wow!), na zlecenie miejscowego biskupa i pierwotnie była wywieszona w prezbiterium katedry. Rozmiary – niesamowite – 70 metrów długości i 50 cm szerokości. Kolorowa, haftowana, w kilkudziesięciu scenach przedstawia historię podboju Anglii przez Wilhelma Zdobywcę. Na wąskich pasach u góry i u dołu, przedstawiono scenki z polowań, zwierzęta, rośliny. Z niekłamanym zainteresowaniem przyglądaliśmy się strojom, narzędziom, uzbrojeniu rycerzy z tamtej epoki. A audioguide uzupełnił naszą wiedzę – musiałam jedynie zabawić się w tłumacza dla Kasiulki, która z angielskim nie radzi sobie jeszcze na tyle, by zrozumieć gadającą słuchawkę.









W brzuszkach nieźle nam burczało, ale niestety – po 14.00 we Francji trudno pożywić się czymś przypominającym posiłek na ciepło.



Wyrywając sobie bagietkę sztuk jeden z rąk, zapchaliśmy trochę żołądek. A potem Agniś wpadł do cukierni – i była mini tarta, czekoladowa, na obiad dla niej. A ja, u ulicznego sprzedawcy kupiłam naleśnika na gorąco (bez cukru), Kasik toż samo (ale z cukrem). Smakowały wybornie! Tak wybornie, że nie pamiętam co spożywał owego dnia ojciec rodziny ;-). I znów biegiem do samochodu, bo plan dnia zrealizować trzeba (jak mus, to mus). Czekały nas Plaże Desantu w Normandii… .

środa, 25 sierpnia 2010

Potsdam, Sanssouci Park - my Kate's photos. Ogrody Sansoucci, zdjęcia Kasieńki



Kasieńka (lat 9) uwielbia robić zdjęcia, w podróży i w życiu codziennym. Cofam się w mojej relacji z wakacyjnych wojaży do dnia pierwszego - Ogrody Sansoucci, Potsdam. Oto jej "dzieła wybrane" (są ich tysiące niemalże :-).










wtorek, 24 sierpnia 2010

Our wedding anniversary, nasza rocznica ślubu

Wspólne 19-ście lat minęło...


Wędruję…



Ścieżkami krętych wspomnień,

Gdzie kamienie śliskie i gładkie,

Toczą się, nucąc wciąż o mnie… .

Znad cienkich kładek, pod którymi przepaść,

Nieostrożne stopy spoglądają,

Na nasze „było”, „minęło”.

Czy to Marzenia powracają,

Wstydliwie w snach karmione?

I wtedy lato

Minione wiśnie dojrzewają,

Czerwonym zapachem i smakiem,

Z drzew rozgrzanych spadają,

A potem

Palce tak spragnione,

By jesienią prowadzić

Cieplejsze jeszcze dłonie,

W szeleszczące liście, liście

Zagubione w nieistnieniu.

Wreszcie zima.

Kolejne chwile i sekundy wieczne,

Białym piórem kreśliła

Pieszczone, zbyteczne.

A wiosna? Wiosny nie było?

Pamięć tak gęsta i lepka

Coś w niej pęczniało, coś się skończyło

Daleko jeszcze… .

I wciąż za mało,

Wspólnych filiżanek,

Kawą pachnących zbyt śmiało.

Palców splecionych – bo które Twoje?

Lęków za długich,

Rozmów we dwoje,

Do świtu, który śpi.

I zachwytu w oczach, jak w lustrze

Kochany… .



24 sierpnia 2010